4-388/1 | 4-388/1 |
13 NOVEMBER 2007
Dit wetsvoorstel neemt de tekst over van een voorstel dat reeds op 4 november 2003 in de Kamer van volksvertegenwoordigers werd ingediend (stuk Kamer, nr. 51-0389/001).
De veiligheid van de goederen en de personen in ziekenhuizen komt steeds meer in het gedrang. Uiteraard nemen sommige ziekenhuizen op eigen initiatief maatregelen om daar iets aan te doen, maar er bestaat geen algemene norm die de middelen om de veiligheid van de patiënt te verhogen, bepaalt en oplegt.
Artikel 68 van de ziekenhuiswet bevat een reeks algemene normen waaraan de ziekenhuizen zich moeten houden. Die reeks moet worden uitgebreid met een veiligheidsnorm.
Het blijkt immers een koud kunstje te zijn onze ziekenhuizen te betreden en er misdrijven te plegen :
— recente gebeurtenissen tonen aan dat de veiligheid van de ziekenhuispatiënten allesbehalve gegarandeerd is. Dat geldt zowel voor hun goederen als — meer fundamenteel — voor hun persoon en komt met name tot uiting in een almaar groeiend aantal diefstallen, verkrachtingen en kinderontvoeringen;
— iedereen herinnert zich wellicht nog dat in 2000 tal van oudere — en dus zeer kwetsbare — patiënten in ziekenhuizen het slachtoffer werden van verkrachting;
— diefstallen zijn in onze ziekenhuizen zodanig courant geworden dat de directie de patiënten zonder meer afraadt waardevolle voorwerpen bij zich te hebben.
Voorts is het van belang erop te wijzen dat de ziekenhuizen zijn uitgerust met geavanceerde en zeer dure toestellen, die al evenmin worden beschermd en beveiligd.
Bovendien hebben alle ziekenhuizen een grote voorraad geneesmiddelen waarop onvoldoende toezicht wordt gehouden en die dus kunnen worden aangewend voor onwettige doeleinden (drugs). Een gevaarlijke situatie ...
Eén ding staat buiten kijf : een patiënt die in een ziekenhuis wordt opgenomen, kan onmogelijk in zijn eigen veiligheid voorzien. Het is dan ook logisch dat het ziekenhuis zelf óók instaat voor diens veiligheid.
Daarom moeten middelen worden vrijgemaakt die de ziekenhuispatiënt een optimale veiligheid garanderen. Uiteraard is het volstrekt utopisch te denken dat veiligheidsvoorzieningen volledig waterdicht kunnen zijn, maar niettemin kunnen maatregelen niet langer uitblijven.
De thans bestaande ziekenhuiswetgeving bevat geen enkele bepaling die de ziekenhuizen verplicht dergelijke veiligheidsmaatregelen te treffen.
Zo er al dergelijke maatregelen bestaan, zijn die te danken aan de goede wil van de ziekenhuisbeheerder en hangt de draagwijdte ervan af van de middelen die hij daarvoor wil vrijmaken.
Dit wetsvoorstel heeft tot doel die leemte aan te vullen, door het aspect « organisatie van de veiligheid van de patiënt » op te nemen in de door de ziekenhuisinstellingen na te leven algemene organisatienormen.
Daartoe is een wijziging vereist van artikel 68 van de ziekenhuiswet, gecoördineerd op 7 augustus 1987. Die wijziging behelst de toevoeging van een door de Koning vast te stellen veiligheidsnorm.
Artikel 68, 1º, heeft betrekking op de algemene organisatie van de ziekenhuizen, zowel wat de ziekenhuisdiensten betreft als op medisch-technisch en op administratief vlak. Aangezien dat 1º niet restrictief hoeft te worden gelezen, kan dat punt worden uitgebreid met een veiligheidsnorm.
Door het veiligheidsaspect op te nemen in de algemene organisatienormen, zullen alle ziekenhuisinstellingen — ongeacht hun ligging of specialisatie — identiek dezelfde voorschriften in acht moeten nemen.
Dat het veiligheidsaspect een door de ziekenhuizen na te leven norm wordt, impliceert bovendien dat daar een aangepaste financiering tegenover moet staan. Onder andere daarom is het de bedoeling er een algemeen geldende norm van te maken, veeleer dan een aangelegenheid die intern moet worden geregeld en derhalve onder de gemeenschapsbevoegdheden valt.
Het veiligheidsaspect wordt aldus een norm met betrekking tot de algemene organisatie van de ziekenhuizen, aangezien hij ook betrekking zou hebben op de omstandigheden waarin de specifieke voorwaarden worden geschapen die de ziekenhuispatiënten een veiliger verblijf moeten waarborgen.
De Koning wordt gemachtigd een nadere omschrijving te geven van die norm, met inbegrip van de technische aspecten, de middelen en de eventuele financiering.
Op die manier komt er eindelijk een wettelijk raamwerk waarbinnen aangepaste maatregelen kunnen worden genomen ter bestrijding van de onveiligheid in de ziekenhuizen, zodat de belangen van de patiënt en de kwaliteit van een ziekenhuisverblijf niet langer worden aangetast.
| Dominique TILMANS. Alain DESTEXHE. Jacques BROTCHI. Richard FOURNAUX. |
Artikel 1
Deze wet regelt een aangelegenheid als bedoeld in artikel 78 van de Grondwet.
Art. 2
In artikel 68 van de ziekenhuiswet, gecoördineerd op 7 augustus 1987, gewijzigd bij het koninklijk besluit van 25 april 1997, wordt het 1º vervangen door de volgende bepaling :
« 1º de algemene inrichting van de ziekenhuizen; hiertoe kan de Koning normen bepalen, onder meer met betrekking tot de vereisten inzake het minimale activiteitsniveau van het ziekenhuis, het soort of de soorten van zorgprogramma's, het soort of de soorten van ziekenhuisdiensten, de administratieve, technische en medisch-technische diensten, de minimale capaciteit aan bedden per ziekenhuis, alsook de veiligheid, eventueel rekening houdend met de aard van de activiteiten van de ziekenhuizen; ».
26 oktober 2007.
| Dominique TILMANS. Alain DESTEXHE. Jacques BROTCHI. Richard FOURNAUX. |