(N.): Vraag gesteld in 't Nederlands - (Fr.): Vraag gesteld in 't Frans
De verkoop van eurovignetten, als tegenhanger van de « péages », wordt onder meer toegepast in de Benelux-landen, Duitsland en Denemarken. Vanaf volgend jaar geldt dit ook voor Zweden. Vrachtwagens, vanaf twaalf ton, moeten er over een geëigend vignet beschikken voor het berijden van de autosnelwegen en expresswegen. Voor buitenlanders kunnen ze uitgereikt worden zowel op dag- als op jaarbasis. Per dag bedraagt de kostprijs voor buitenlandse truckers (ongeveer) 250 frank. Doorgaans worden ze aangeschaft voor slechts enkele dagen, dermate dat ze dan telkens weer hernieuwd worden. Weinig vrachtwagenchauffeurs durven het aan zich aan dit stelsel van eurovignetten te onttrekken, dit vanuit het gegeven dat de bestraffing een onmiddellijk te betalen boete inhoudt van 10 000 frank. Ook is het zo dat het aanschaffen van zo'n vignetten vooral plaats vindt aan de grensposten zelf. Een typevoorbeeld dienaangaande vormt onder meer de grenspost te Rekkem waar dagelijks, de klok rond, zich drie mensen daarmee inlaten.
Vandaar enkele concrete vragen :
1. Wat is namelijk, voor de voorbije jaren en uitgesplitst per jaar, de gerealiseerde opbrengst van eurovignetten in België ?
2. Wetende dat er meerdere verkooppunten zijn (onder meer in Noord-Frankrijk) waar men zich zo'n eurovignet kan aanschaffen, wat is uiteindelijk het belang van de grensposten zelf ten opzichte van de totaal gerealiseerde opbrengsten ?
3. Kan het belang van de grenspost van Rekkem zelf nader gepreciseerd worden in vergelijking met de totale opbrengst van eurovignetten in België ?
4. Welke bestemming wordt er uiteindelijk in België gegeven aan de opbrengst van eurovignetten ? Is de opbrengst bestemd voor het onderhoud van autosnelwegen en expresswegen of worden deze opbrengsten op een andere manier benut en ingezet ?