Enkele maanden geleden lanceerde de politiezone Westkust een minstens omstreden campagne onder de naam " Very Irritating Police (VIP) ". Ik ondervroeg de geachte minister over deze aanpak en zij deelde mijn argwaan en kritiek ten gronde over deze benadering.

Ondertussen ligt de zomer (of wat daarvoor doorging) achter ons. Uit tussentijdse berichtgeving blijkt dat de " VIP " erg beperkt werd toegepast, dat de korpschef en evaluatie maakte en bondgenoten zocht bij de jeugddienst en jeugdraad.

Hierover de volgende vragen:

1) Tot welke conclusies leidden de evaluaties van zowel de lokale politie als externen?

2) Interpreteert de geachte minister deze " VIP "-campagne als geslaagd? Wil zij deze als een voorbeeld of te kopiëren inspiratie aan andere politiezones aanbevelen? Zo ja, waarop baseert zij deze gunstige evaluatie? Zo niet, waar liggen de euvels van deze aanpak?