Actoren uit de gezondheids- en welzijnszorg stelden een toenemende praktijk vast, waarbij psychiatrische ziekenhuizen hun patiënten trachten over te hevelen naar de thuiszorg. Op zich beoordelen deze actoren zulke overgang niet per definitie als negatief, integendeel. Maar blijkbaar steunt deze praktijk vooral op besparingsmaatregelen van de federale overheid en wordt een overheveling van patiënten helemaal niet voorbereid, begeleid of met nazorg omgeven. Tegelijkertijd lijkt deze evolutie op een afwenteling van federale besparingen op de werking van de gemeenschappen.

Graag kreeg ik een antwoord op de volgende vragen:

1) Beaamt de geachte minister dat er in stijgende mate een praktijk ontstaat waarbij psychiatrische patiënten worden overgeheveld naar de thuiszorg, waardoor er ook een verschuiving van kosten gebeurt vanwege de federale naar de gemeenschapsoverheden?

2) Stemt zij in met de kritiek dat deze overheveling op zich kansen biedt, maar niet zonder dat er een degelijke voorbereiding, begeleiding en nazorg worden geboden? Gebeurt dit momenteel niet?